rasa mcm nak tulis banyak..tp bila dah mengadap komputer trus malas..nak kena karang2 dulu..
hurmm..baru balik dari bukit jalil..tengok juara lagu..
taktau nk mula ayat mcm mna..tp nilah yang slalu aku pikirkan ..tambah2 lg bila balik keja, baring2 kt bilik pastu rasa sunyi..dah memang tu rumah aku, mcm mna nak elak..takkan nak lari kluar jumpa membe (kalau ada) kot letih2 lepas keje..bila kt tmpat keje okla rsa mcm smua yg dok pikir2 kt umah smua ilang sbb kt tmpat keje dah rmai..
tp bila dipikir2kan rasa marah sgt dekat diri sendiri..kenapa nak ingat lagi benda2 yang dah lepas wlaupun benda2 tu yg menggembirakan diri aku..kadang2 berlaku kejam pun ok jugak dr biarkan hati kita sakit sedangkan orang yg kita pikirkan tu entah2 tak pernah pun pikir pasal kita..taktaulah, kadang2 bila kita ikhlas nak berkawan mcm tu lah..memanglah kadang2 aku ada cakap dan minta benda2 yang tak masuk akal..tp takkanlah sbb aku tolak satu permintaan trus tak boleh nak berkawan lg..
dalam hidup ni klau kita nak kenal orang tu stakat nak bercinta dgn orang tu takda maknanya..sbb tulah smua orang frust kot..kawanlah..
pakar kaunseling wujud bkn sbb nak putuskan sesuatu tp dia wujud sbb nak beri pendapat..kita dah besar..pilihlah yang mana bagus untuk diri kita..
mlas nak ingat lagi...skrang aku pikir aku buat apa yang aku nak buat..tp itula bila balik umahje takde orang..pastu mulalah pikir mcm2...
klau aku ckp kasar sorylah..ni blog aku..
biasalah manusia...
No comments:
Post a Comment